zaterdag 11 november 2017

Digitale limericks (1)


Een gisse toerist in Stavoren
Wilde van bellen niet horen
Zijn plan was: met mailen
Het thuisfront vervelen
Dan hoefde hij niemand te storen.

Een dorpsomroeper in Petten
Deed beroepshalve aan chatten
Hij zweeg toen men vroeg
Hoever zijn stem droeg
en tikte: moet je opletten!

Een hardcore Hamburger hacker
Vond vrouwen publiekelijk lekker
Bespiedde hun ramen
Noteerde hun namen
Maar zocht tevergeefs naar de stekker.

zaterdag 4 november 2017

Verliefd op een psycholoog



In Delft woont mijn meisje, Monique
Zij is mijn Scheherazade
Met woorden en tevens met daden
En soms bovendien met muziek

Ik ben van verliefdigheid ziek
Bid tot den Heer om genade
Mijn geestesgesteldheid lijdt schade
Daarbij komt een lichte koliek

Nee, nooit zal ik hiervan genezen
Maar doktershulp zal ik niet vragen
Recepten kan ik niet meer lezen
Met ogen die haar ogen zagen
Ook wil ik geen anaesthesie
Mijn ziekte is mijn therapie.

zaterdag 28 oktober 2017

Twee wolkjes

(Dit fin-de-sièclegedicht moet een aanleiding hebben gehad maar die ben ik helaas vergeten. Klimaatverandering? Blijft evengoed een aardig rijmpje.)

Er waren eens twee wolkjes en niemand wist waarom
Ze wisten zelf ook niet zoveel en hingen maar wat rond
Waarom wolkjes? Waarom twee? Waarom bestonden zij?
Waarom trouwens al die vragen? En waarom eigenlijk aan mij?

Het was het einde van de eeuw; het wachten was op later
Er was een kans op regenval want wolken zijn van water
Hoewel, je hebt ze in het wereldruim, die wolken zijn van licht
Dat zijn wolken van belang al missen ze gewicht

De aard van onze twee die kan hier niet worden onthuld
Ik weet alleen: ze waren met mysterieën gevuld
De kwestie is nu achterhaald - het waren er geen twee
Een derde, stiekem neergedaald, deed plotseling ook mee

Was hij er altijd al geweest, een transparant gordijn?
Je weet niet half hoe goed vermomd die wolken kunnen zijn
Er kwam een vierde, en een vijfde. Alles werd één grote wolk
Die hing boven de nieuwe eeuw in de gedaante van een dolk

Een landschap met twee wolkjes werd een grauwe bank van mist
Zo eindigt een verhaal waarvan ik ook de loop niet wist.

zaterdag 21 oktober 2017

Bitcoin Boogie


Geld is gemaakt van koper, zilver of goud
Puur en duur materiaal dat zijn waarde houdt
Klinkende munt die rinkelt & rolt,
Wat kan je gebeuren met je zakken lekker vol?
Geld is van metaal en niet van hout

Dit is de pingping boogie
Waar stinkend rijk niet stinkt
Pingping boogie
Waar goud het mooiste blinkt

Geld is gemaakt van plastic of papier
Gemak van betalen is geluk voor de bankier
Het is licht als lucht – dit is ál je geld!
Jij koopt, ik win, dat is het spel
Geweldig, het is geldig op papier

Doe de pinpas boogie
Je spaarpot is nu plat
Bankpas boogie
Zo’n pinpas is pas wat

Geld is een game voor smartphone en pc
Je scoort punten met je werk en daar koop je voedsel mee
Zelfs wat je in Timboektoe haalt
Je kiest, je klikt, je hebt betaald
Geld is een hard getal maar een vaag idee

Met de bitcoin boogie
keihard op en neer
Bitcoin boogie
helemaal, ideaal, digitaal, bitbetaalverkeer!

zaterdag 14 oktober 2017

Zwerfielied

Zwerfie wat lig je daar zielig te zwerven
Je bent zo te zien in je soort niet alleen
Bekers en chipszakken, peuken en scherven
Met blikjes en flesjes op twee en op één
Zwerfie ik vraag me af: waar zwerf je heen?

Wie weet naar boven, waar zwaluwen zweven
Kunststof als bouwstof in mei, voor het nest
Zwerfie als voedsel, de grondstof van leven
Snoepwikkels lusten die vogeltjes best
Dat is onderlaatst door geleerden getest

Of waai met de wind langs de bossen en velden
Drijf met rivierwater mee naar de zee
Plastic verpulvert tot splinters en spelden
De vis die dat vreet is straks iemands diner
De vis die dat op heeft is echt niet okee

Soms zul je zachtjes de zoden in zakken
Bladeren vlijen zich over je heen
Soms zal een hondje zijn drol op je kakken
Of kom je terecht onder boomstam of steen
Of wordt je gedumpt in het zompige veen

Dan ben je voer voor de archeologen
Dit was het tijdperk van plastic en blik’
Zwerfie, joh, ik heb je nooit zo gemogen
Vandaar dat zo van je aantallen schrik
Vandaar dat ik liever maar opraap en prik
Degeen die dat allemaal opruimt ben ik

vrijdag 6 oktober 2017

Spacen met Opa

Je hebt nog niks gedaan en toch vindt iedereen je lief
Ik snap er nada van
Begrijp jij hoe het kan?
Misschien word je wel moordenaar, bankdirecteur of dief

Die liefde is wel handig om je voordeel mee te doen
Wat je ook maar doet
Ze praten het wel goed
Er komt geheid een glimlach en een knuffel en een zoen

Dus hier is Opa’s voorstel voor een dagje dolle pret
Samen naar de maan
Je goeie kleren aan
We gaan niet met de auto want we nemen de raket

Direct bij de lancering gaat je haar al in de war
En dat is nog niet alles
Wat tevens het geval is:
Je nette broek geblakerd en twee bulten op je knar

We worden van de overtocht een beetje ruimteziek
Gevolg: een hele vette
Braaksel-estafette
Het maakt ons echt niet uit, er is tenslotte geen publiek

De landing schudt ons nog eens even stevig door elkaar
Wie kan dat wat schelen
We komen om te spelen
Een feest van stof en stenen staat gewillig voor ons klaar

We springen, klimmen, graven, bouwen alles overhoop
Al je kleren scheuren
Thuis zullen ze wel zeuren
Maar dit is zonder twijfel een geslaagde ruimtedoop

Er zijn geen rubber tegels op de bodem van de Maan
Jammer dan voor jou
Je valt je bont en blauw
Tenslotte kun je nauwelijks meer op je benen staan

Als ook je oren zijn gevuld met stof vermengd met zweet
Dan is het tot mijn spijt
De allerhoogste tijd
De speelplaats wordt snel kleiner, wat de Aarde eerder deed

Verfomfaaid komen we weer thuis, doodmoe en veel te laat
Vergeet niet: heel lief kijken
Want anders gaan ze zeiken
Dat Opa onvermijdelijk de grenzen overgaat

Dan volgt een dagen durend ritueel van repareren
Jou wassen – ‘Gatverdamme!’
Verzorgen van je schrammen
Een inventarisatie van de schade aan je kleren

Je kunt van alles zeggen, deze dag was goed gevuld
En, o ja, jij was lief
Dat was het perspectief
Dus samen zijn we stout geweest maar Opa krijgt de schuld :-D

zaterdag 30 september 2017

Het hemels leger

Ik weet precies nog wat ik deed
Op die fatale dag
Het hemels leger stond gereed
In orde voor de slag

Mijn medestervelingen namen
In paniek de benen
Maar ik stond, toen de stralen kwamen
Polaroids te nemen

Ik riep: gij zijt imaginair
U staat niet op mijn shots
Misschien is uw planeet te ver
Ge zijt geen schepsels Gods

Bent u soms zelf niet wat u denkt?
Wilt u mijn Sigmund lenen?
Ze waren tot hun haar gekrenkt
En zijn meteen verdwenen.